Kijken naar kinderen

Kijken naar kinderen in de rekenles - Duurzaam leren

Nieuwsbrief Kijken naar kinderen in de rekenles - nummer 9 - maart 2013
2013_3_afb_kijken_naar_kinderen_9_news_detail

‘Kijken naar Kinderen? Ja, dat passen we zelf ook toe. We laten de leraren en studenten foto’s en video-opnamen maken en dan kijken we naar wat zij daarin zien.’ Die reactie hoor ik nogal eens als ik mensen vraag wat zij met Kijken naar Kinderen doen. Het is goed om te zien hoe enthousiast mensen reageren, maar het is de vraag of zij zich altijd ten volle realiseren wat het middel eigenlijk beoogt. Al te vaak zie ik dat leraren en studenten in opdracht foto’s en filmpjes maken en op grond daarvan worden beoordeeld op hun inbreng. Zo is het middel echter nooit bedoeld. Het is veel meer dan de foto ́s en video ́s bekijken. Nu steeds meer mensen het zonder scholing en ervaring inzetten, ontstaat wildgroei die zorgt voor verarming van het middel. 

Kijken naar Kinderen is veel meer dan een toets- instrument. Het is een didactisch middel en een reflectie-instrument dat ingezet wordt om leraar en student doelgericht te laten groeien op basis van hun eigen onderwijspraktijk binnen de zone van hun eigen ontwikkeling. Niet oordelen, maar kijken naar wat nodig is. Alles draait daarbij om waarnemen en duiden wat je waarneemt. Het gaat er niet om leraren en studenten af te rekenen op wat ze waarnemen en hoe ze dit duiden, je moet er juist gebruik van maken. 

Leraren zien niet altijd wat er te zien is en ook wordt niet altijd even adequaat geïnterpreteerd wat ze waarnemen. Dit brengt blinde vlekken aan het licht waar de pabodocent, schoolbegeleider, IB’er en rekencoördinator mooi gebruik van kunnen maken. Blinde vlekken opsporen vereist echter veel vaardigheden. De opdracht en de vraagstelling zijn van belang, maar ook de werkvormen die ingezet worden om alles uit de foto’s en de filmbeelden te halen, moeten worden afgestemd op de mogelijke ontwikkeling die de inbreng in potentie in zich draagt. Hoe dat gebeurt, is sterk afhankelijk van de groep leraren/studenten en het doel dat men heeft. 

Er is veel nodig om deze processen goed te kunnen begeleiden. Begeleiders moeten niet alleen vakin- houdelijk en vakdidactisch deskundig zijn, maar anderen ook kunnen uitnodigen zichzelf te zien en te laten zien in hun beelden. Dat is een kunst apart, waar gereedschappen voor nodig zijn en training voor nodig is door een ervaringsdeskundige. Zonder scholing en ervaring kan de kracht van Kijken naar Kinderen dan ook niet ten volle worden benut. 

In deze nieuwsbrief komen de diepere lagen van Kijken naar Kinderen terug in de opbrengst van diverse trainingen en begeleidingstrajecten. Ook komt fotograaf Eddy van Wessel aan het woord. Hij won onlangs de zilveren camera voor zijn werk. De foto’s die hij maakt in oorlogsgebieden en ontwikkelingslanden wonnen in de loop der jaren aan kracht  doordat hij, zoals hij zegt, zich bewuster werd van wie hij was en wat hij zag. Een mooie parallel met wat er gebeurt als leraren en begeleiders Kijken naar Kinderen inzetten!

Ik wens u veel leesplezier!

Belinda Terlouw,

Projectleider Kijken naar Kinderen en hogeschooldocent en nascholingsdocent Rekenen- Wiskunde aan de Katholieke Pabo Zwolle. 

bron: Nieuwsbrief Kijken naar Kinderen, maart 2013, nummer 9
auteur: Belinda Terlouw
« Terug naar het nieuwsoverzicht

Reageer