Kijken naar kinderen

Kijken naar kinderen in de rekenles - Papieren tijgers

Nieuwsbrief Kijken naar Kinderen - nummer 10 - mei 2013
2013_5_afb_kijken_naar_kinderen_10_news_detail

Onlangs sprak ik op een feest een aantal oud-klasgenoten van mijn PA. Ze werken allemaal nog steeds vol overgave in het primair onderwijs. Zoals dat meestal gaat met onderwijsmensen, ging het al snel over onze ervaringen in de beroepspraktijk. Het was opvallend dat ze het plezier aan het werken met kinderen nauwelijks noemden, maar dat vooral de onvrede over de gang van zaken in het onderwijs aan bod kwam. Ze stellen kinderen nog steeds centraal in hun werk en kunnen dat door hun jarenlange ervaring ook, maar ze raken steeds meer gefrustreerd door de manier waarop ze moeten werken.

Vooral met de soms rigide registraties hebben ze moeite. Er gaat veel tijd zitten in het opstellen en beoordelen van leerlingvolgsystemen, groeps- plannen en ontwikkelingsperspectieven, terwijl het lang niet altijd duidelijk is of dat tot meer kwaliteit leidt. De registratie levert een papierberg op die niet echt gebruikt wordt, omdat de informatie veel te algemeen en te uitgebreid is. Daar bovenop moeten ze ook nog eens handelen volgens de vele protocollen voor kinderen met specifieke onderwijsbehoeften.


De papieren tijgers ontnemen hen het plezier in het lesgeven. Ze vullen de papieren netjes in omdat de inspectie hierom vraagt en er op school- en boven- schoolsniveau afspraken over zijn gemaakt, maar als dat alles is, dan is het zonde van de kostbare tijd om je daar als leerkracht mee bezig te houden, conclu- deerden we. Natuurlijk wil de inspectie weten hoe een school werkt en presteert, maar dat kun je ook zonder de huidige overvloed aan papieren regis- traties duidelijk maken. Voor het gebruik in de klas kan een enkel vakkundig trefwoord volstaan om de onderwijsbehoeften van kinderen te beschrijven. 

De scores op de toetsen moeten wel worden geregistreerd omdat ze kunnen dienen als signalering. Voor het gericht invloed uitoefenen op onderwijsbe- hoeften is echter meer nodig. Het gaat er daarbij om goed naar de kinderen te kijken en op basis daarvan diagnosticerend les te geven. Zo monitor je voort- durend en stem je je onderwijs af op wat je ziet in het hier en nu. Het gesprek met de oud-klasgenoten en ook de vele gesprekken met andere leerkrachten inspireerden tot het schrijven van deze nieuwsbrief. In het artikel Visie ga ik hier dieper op in. In het interview met een van de deelnemers van Traject A staan de ervaringen van een IB’er die probeert haar team gerichter naar kinderen te laten kijken om groepsplannen beter als middel in te kunnen zetten. Het artikel over construeren op maat beschrijft hoe een vierdejaars student Kijken naar Kinderen inzet als middel om de beginsituatie van haar SBO-groep in beeld te brengen binnen het domein vermenigvuldigen. Zij registreert niet op basis van scores, maar gebruikt observaties die zij vakinhoudelijk duidt en stemt daar haar onderwijs op af. 

Kind in Beeld toont hoe talentontwikkelaars uit Pabo 2 observaties en de duiding ervan gebruiken en de op de pabo aangereikte theorie koppelen aan de onderwijspraktijk. Zo leren zij gericht invloed uit te oefenen op het leren van kinderen. Tot slot staat op de achterpagina welke scholingsmogelijkheden er zijn om zelf Kijken naar Kinderen in te leren zetten als middel om kwaliteitsverbetering van het reken- wiskundeonderwijs te bewerkstelligen. De papieren tijgers kunnen hiermee naar het verleden worden verwezen. Kijken naar Kinderen levert compacte groepsplannen op die meer vakin- houdelijk en beter afgestemd zijn op het onderwijs van alledag.

Ik wens u veel leesplezier!

Belinda Terlouw,

Projectleider Kijken naar Kinderen en hogeschooldocent en nascholingsdocent Rekenen- Wiskunde aan de Katholieke Pabo Zwolle. 

bron: Nieuwsbrief Kijken naar Kinderen, mei 2013, nummer 10
auteur: Belinda Terlouw
« Terug naar het nieuwsoverzicht

Reageer